coś „po ludzku”, chociaż przecież nie jest człowiekiem. A może właśnie w tym tkwi problem? Trybiki tej wielkiej maszyny – duże modele językowe (LLMy), na których podstawie działają generatywne sztuczne inteligencje – są jak kameleony: upodabniają się do nas, dostosowując rejestr i szczegółowość do tego, na ile lat „wyglądamy” językowo. Brzmi jak idealny przepis na ageism w białych rękawiczkach! Badacze analizują już „generative ageism” w obrazach wykreowanych przez AI. Jednak to właśnie w słowach kryją się najsubtelniejsze uprzedzenia. Dane pokazują, że pokolenia nie są monolitami, a stereotypy na ich temat mijają się z rzeczywistością. Pytanie brzmi: czy AI to dostrzega, czy raczej karmi każde pokolenie dedykowaną papką przedzałożeń na temat tego, kim są, czego potrzebują i jak powinno się do nich mówić? Postanowiliśmy to przetestować! Bo co jeśli AI wcale nie odkrywa niuansów, a reprodukuje fałszywy obraz nas samych? Czy jako badacze możemy ufać diagnozom sztucznej inteligencji? Stawka jest wysoka: w najlepszym przypadku AI zamyka nas w naszym pokoleniu, żeby połechtać nasze gusta, w najgorszym – będzie regularnie karmić nas pokoleniowym kłamstwem… A do zmyślania ma przecież niemalże nieograniczone zasoby i możliwości.